آتشی نمى سوزاند "ابراهیم" را،

و دریایى غرق نمی کند "موسى" را،

کودکی، مادرش او را به دست "نیل" می سپارد،

تا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش،

دیگری را برادرانش به چاه مى اندازند،

سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد،

مکر زلیخا زندانیش می کند،

اما عاقبت بر تخت ملک می نشیند!


پس،


به "تدبیرش" اعتماد کن،

به "حکمتش" دل بسپار،

به او "توکل" کن،

و به سمت او "قدمی بردار"،

تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی...